:: صفحه‌ی اول     :: درباره‌ی ما     :: تماس با ما
جمعه، ۲۰ تير ۱۳۹۹
:: English Section
P گزارش
گاو خشمگین تورم در علفزار مسکن...!

کاظم برآبادی Kazem Barabadiسخن امروز ما نه گزارشی برای خوش آمد دوستان و مسئولین است و نه متنی پیرامون وقایع بازار ساخت و ساز ایران؛ ما می‌خواهیم از این بازار بی رحم، گله کنیم، تتمه این سخن را در قالب یک گزارش کوتاه بریزیم و بگوییم و کمی سبک شویم و البته که دانایان می‌دانند که منظور از ما در اینجا نجوای وجدان جمعی بی خانمانان است که سال‌های سال تنها شعار و گریبان دریدن از مسولین را مرحم خانه به دوشیشان کردند و بیش از این وعده وعیدها هیچ ندیدند و ندیدند و ندیدند و هر سال خانه‌به‌دوشی و هر سال دریغ از پارسال! البته این را هم نباید فراموش کرد که چه بسا راه حل این خانه‌بدوشی صرفا مالکیت نباشد، چه در هیچ جای دنیا 100 درصد خانواده ها مالک مسکن خود نیستند، موضوع بهره‌برداری از مسکنی امن با حداقل های مورد نیاز و البته متناسب با درآمد است....

ادبیات گزارش ما ادبیاتی ترسناک است؛ در این نوع از ادبیات حقیقت بدون هیچ گونه ذبحی به میان می‌آید و در جملات کوتاه خبری بر روان حقیقت پذیر ما می نشیند: بر طبق گزارشی که روزنامه اطلاعات در هفته جاری ارائه داد، مدیران بخش مسکن دولت نیز با توجه به تمامی حسن نیت و اهداف مطرح‌شده نتوانسته‌اند در پروسه ساخت و ساز کشور قدم مناسبی بردارد و به ناچار تسلیم گرانی هولناک این بازار پس از اردیبهشت ماه شدند! البته شاید نوشته روزنامه اطلاعات خالی از اغراق نباشد ولی حاکی از عمق فاجعه است.
مدیران مورد اشاره روزنامه اطلاعات چه بسا با این حدس و پیش فرض که می‌توانند با بینشی مثبت اما تک محور، در زمینه عدالت خواهی بر گاو خشمگین تورم مسکن در ایران فایق آیند، سیاست‌های خود را در زوایای مختلف بر این بازار وارد کردند؛ تسهيل ضوابط دريافت وام بانكي، افزايش سقف وام‌ها، ارائه طرح هاي جديد براي خانه دار شدن اقشار كم درآمد و به این لیست بیافزایید، تصمیمات جسورانه دولت فعلی را در زمینه مصالح ساختمانی نظیر سیمان، آهن و...؛ اما گاو خشمگین تورم بود که همه این سیاست‌ها را بر زمین زد و در زیر پاهایش ما بی‌خانه ها له شدیم...! ما همان‌هایی هستیم که از تابستان می‌ترسیم و هیچ وقت دوست نداریم تابستان را با تمام جلوه گری های طبیعت! ما می‌خواهیم که با تمام شدن مهلت اجاره نامه با اخبار تورم مواجه نشویم، نشنویم که آهن گران شده یا سیمان پیدا نمی‌شود.
در سایر تصمیمات هم متاسفانه تصمیم گیران بخش کلان در عرصه مسکن و ساخت‌وساز، چه بسا بدون برنامه و کار کارشناسی و یا برنامه غیر کارآمد، خواستند تا با حرکتی یک شبه، راه صد ساله عدم سامان دولت‌های گذشته را تنها به قوه حسن نیت سامان بخشند؛ نمونه‌اش هم وام مسکن بود که کارش به درازا کشید. یک خبرگزاری خارجی در تحلیل پرداخت وام مسکن 10 میلیون تومانی آورده است: پنج ماه پیش، دولت برنامه‌ای برای رونق بخشیدن به بازار راکد مسکن تصویب کرده بود که هدف آن کمک به تامین مسکن خانوارهای کم درآمدی بود که امکان خرید و اجاره مسکن ندارند..... قرار بود تا پایان خرداد ماه 30 هزار نفر از واجدین شرایطی که درآمد آنها کمتر از ماهیانه 240 هزار تومان است از وام ده میلیون تومانی برخوردار شوند، اما به نظر می رسد به دلیل کثرت متقاضیان اجرای این برنامه با مشکل مواجه شده است.
برخی گزارش‌ها حکایت از آن دارد که هنوز بانک مسکن نتوانسته افراد واجد شرایط را انتخاب کند؛ از همین رو پیش بینی می‌شود کار پرداخت وام به درازا بکشد. قرار است این وام به 21 هزار نفر در شهرهای کوچک و متوسط و 9 هزار نفر در شهرها بزرگ پرداخت شود. در طرح دولت پیش بینی شده‌است این وام تا پایان سال 1388 به 150هزار نفر دیگر نیز پرداخت شود، اما اولین حرکت نشان داده که دولت با چه حجم انبوهی از تقاضاهای بی پاسخ در بخش مسکن رو به روست. هجوم متقاضیان دریافت وام خرید مسکن به حدی است که اگر نیمی از این افراد واجد شرایط تشخیص داده شوند، باز هم دولت باید لااقل وام خود را پنج برابر کند تا بتواند تا سه سال دیگر پاسخگوی یک میلیون نفرمتقاضی واجد شرایطی باشد که ثبت نام کرده‌اند!
بازار منزوي مسكن
ركود بازار مسكن طي چند سال گذشته طيف وسيعي از سرمايه‌گذاران خرد و كلان اين بازار را از كسب و كار انداخته است؛ ساختمان‌هاي نيمه كاره در كنار خيابان ها، آگهي بدون مخاطب فروش املاك در روزنامه‌ها و كاهش يافتن توليد بسياري از مصالح ساختماني، گواه كاهش چشمگير حجم داد و ستد مسكن در ايران و به ويژه بزرگ‌ترين بازار آن يعني تهران است.
اين ركود براي اولين بار نيست كه بازار مسكن را به انزوا كشانده است. براساس آمار منتشره از سوي وزارت مسكن و شهرسازي، حداقل طي بيش از سه دهه گذشته، همواره ساخت وساز و به تبع آن خريد و فروش مسكن در دوره‌هاي سه تا چهار ساله اسير ركود يا رونق نسبي شده است. اما هم اكنون سؤال اصلي جمع كثير فعالان عرصه مسكن، كه متاسفانه نمي توان پاسخ روشني براي آن يافت، اين است: ركود كنوني بازار مسكن تا چند سال ادامه خواهد يافت؟! ...و سوال دوم اینکه چرا بازاری با این مناعت طبع و با این حجم پایین مبادلات، دچار تورمی شده است که به اعتقاد بعضی از آگاهان تا 40 درصد هم خواهد بود، تورمی منتج از رکود و نه رونق!؟
آخرین سوال این است که آیا کارشناسان هدف غاییشان از حل بحران مسکن، فروش مصالح ساختمانی باد کرده روی دست کارخانه‌هاست یا گشودن گرهی از کار خلق‌الله؟
دلالی، گرهی که همچنان نبض بازار است
به نظر می‌رسد که تمامی تلاش‌های دولت دکتر احمدی‌نژاد در حوزه مسکن نتوانسته بر تسلط دلالان خرده پا بر این بازار فایق آید. نگارنده کاملا معتقد است احمدی‌نژاد قصد داشت و دارد تا با حضور خود در لایه اجرایی حکومت قدم‌هایی در راه خیر و تلاش برای گشودن گرهی از کار مسلمین بردارد، اما شاید بعضا سیاستهای شتابزده و بعضا مورد تحسین مردم عامی و کنش بدون کار کارشناسی بعضی مدیران دولت وی، باعث بروز بحران گرانی بی سابقه در بخش مسکن شده باشد، البته در این میان، روزخوشی ما نیست و هر چه هست به کام بودن اوضاع است برای دلالان؛ دلالانی که در گوشه کنار این بازار بیمار، همچون باکتری به زندگی خود ادامه می‌دهند و از این فرصت‌ها به بهترین شکل بهره می‌برند. وام‌های متعدد، وضعیت قیمت و نوع توزیع مصالح و....
ما به احمدی نژاد امیدواریم...
نوسان «رکود و تورم» در بازاری با بیش از هفتاد شغل مرتبط و صدها شغل درگیر، نمی‌تواند چندان پایدار بماند واصولا باقی ماندن این سیکل بسته «رکود و تورم» در بازار ساخت و ساز در آینده طبعات جبران‌ناپذیری را در پی خواهد داشت. ولی سواالی که در وحله اول به ذهن می‌رسد این است که تاریخ انقضا این «رکود و تورم» در کجاست و سوال اساسی تر این که با فرض تناوبی بودن چرخه «رکود و تورم» در بازار مسکن ایران (بازار مسکن ایران در هر دهه‌ای با نوعی از رکود مواجه بوده و با ادبیات آن آشناست)، آیا هنوز زمان آن نرسیده که با حرکت به سمت پله‌ای بالاتر در امر ساخت وساز، رکود را به عنوان پیش فرض مسیر خود بپذیریم وبرای مقابله با آن، دستمان همیشه پر باشد؟ مگردر کشورهای خارجی، رکود و بحران در عرصه اقتصادی بهترین زمان برای فعالیت‌های خلاقانه نیست؟
آقای احمدی نژاد ما از شما نمی خواهیم که یک شبه ره صد ساله طی کنید، حتی ما خانه هم نمی‌خواهیم! ما می‌خواهیم که به حیات خود در این کشور ادامه دهیم و با مشکلاتش هم دست و پنجه نرم کنیم، منتهی هیچ چیز برایمان حیاتی تر از آرامش روانی نیست. ما در خانه‌های اجاره ایمان بسی بهتر از قصرهای پر آشوب مرفهان بی‌درد می‌خوابیم، اما باید از شما توقع داشته باشیم که این آرامش را برایمان همیشگی کنید. ما به شما امیدواریم...

P تبلیغات
دانشگاه آزاد اسلامی واحد امارات در رشته کارشناسی ارشد شهرسازی دانشجو می پذیرد
 مسترکلاس تخصصی ژورنالیسم در حوزه شهر و معماری