:: صفحه‌ی اول     :: درباره‌ی ما     :: تماس با ما
دوشنبه، ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۸
:: English Section
P گزارش
تأسف، تحمل، تأمل و يا...؟!

Azadeh Shahcheraghi آزاده شاهچراغیروز چهارشنبه ششم ارديبهشت ماه هشتادوپنج سخنرانی آقای دکتر ليچاردي پيرامون باغ‌های اسلامی و به دعوت از سوی دانشگاه سوره در محل حوزه هنری بر گزار شد. سخنران اين جلسه با ارائه مقدمه‌ای ـکه می‌تونست کامل‌تر باشدـ از توصيف بهشت در قرآن و تجسم کالبدی آن در باغهای ايرانی–اسلامی-عربی (که در طول سخنرانی فرصت مشخص شدن حيطه آن فراهم نشد) به معرفی پروژه های طراحی باغ با الهام از هندسه باغ های ايرانی در کشورهای عربی جنوب خليج فارس پرداخت که اين طرح ها با انتقاد و اعتراض حاضرين در جلسه –که از اساتيد و صاحبنظران بودند– روبرو شد.
صرف نظر از بحث اصلی اين سخنرانی (باغ‌‌های اسلامی)، مبحث ديگری هشدار دهنده بود!

در دهه های اخير الهام از الگو های کالبدی معماری ايرانی، در ساخت و ساز های کشورهای عربی حوزه جنوبی خليج فارس که به سوی تقويت صنعت توريسم نيز جهت گيری کرده‌اند، موضوع تازه‌ای نيست؛ به طور مثال سال‌هاست متخصصين معماری و شهرسازی کشور اطلاع دارند که چگونه الگوهای کالبدی معماری شهرهای جنوب ايران در کشورهای عربی حوزه خليج فارس مورد تقليد قرار گرفته و حتی گاهی اين کشورها، اين نوع معماریِ تقليدی را به عنوان معماری سنتی خود به جهان معرفی می کنند!
اما اينبار سخنران ايتاليايی اين جلسه، نشان داد که «الگوی باغ ايرانی» نيز با ارائه‌ای مبهم (به عنوان يک الگوی ايرانی، يا اسلامی يا عربی يا...) با برداشتی بسيار سطحی والبته با استدلال های به ظاهر منطقی مورد بهره برداری قرار گرفته‌است.
در مواجهه با چنين وضعيتی چه بايد کرد؟
آيا بايد همانند هميشه از اين مسائل بی تفاوت بگذريم؟
آيا می بايست مانع الهام آنها از الگوهای معماری ايران شويم (آيا چنين امری منطقی است؟)؟
آيا می‌بايست آنها را از مفاهيم عميق اين الگوها و خصوصيات فرهنگی ژرف ايران آگاه کنيم؟
آيا می‌بايست خود به باز آفرينی اين الگو ها بپردازيم؟
به راستی چه بايد کرد؟
اين موضوع بسيار پيچيده است چرا که مدتهاست جامعه معماری وشهرسازی کشورمان (چه جامعه آکادميک، چه حرفه‌ای و صنفی) چنان درگير مسائل متعدد است که به طور معمول فرصت قابل ملاحظه‌ای برای ارائه روش‌های اصولی در جهت باز آفريدن الگو های کالبدی و معماری گذشته کشورمان بدست نيامده‌است. البته جدا از نبود پژوهش های جامع در اين خصوص اصولاً در اين بخش مسائل عدم تأمين منابع مالی نيز بسيار تأثير گذاز بوده‌است.
اما اکنون و در وضعيت فعلی که کشورهای عربی جنوب خليج فارس (همسايگان رقيب!) با پشتوانه مالی مناسب، الهام از الگوهای معماری ايرانی را در پروژه‌های جاری خود هدفمندانه مورد استقبال قرار داده‌اند و هر ساله دهها و دهها طرح مهم از معماری ايرانی را اجرا می‌کنند و در بسياری از موارد آنرا به عنوان پشتوانه فرهنگی و اصيل خود به جهان معرفی می کنند؛ آيا باید آنها را واداريم که تأمل کنند؟ آيا چنين امری اصولاًامکان پذير است؟ آيا باید تنها نظاره‌گر باشيم؟
...و عجيب است که در جهان پر شتاب امروز مدتهاست که آرام تأسف می خوريم و تحمل می کنيم!

P تبلیغات
دانشگاه آزاد اسلامی واحد امارات در رشته کارشناسی ارشد شهرسازی دانشجو می پذیرد
 مسترکلاس تخصصی ژورنالیسم در حوزه شهر و معماری