:: صفحه‌ی اول     :: درباره‌ی ما     :: تماس با ما
پنجشنبه، ۲۷ تير ۱۳۹۸
:: English Section
P گزارش
برای نیل به هدف و طی طریق باید دروازه ای ساخت

Farzaneh Hadafi فرزانه هدفیهر بنا یا شهری تنها به میزانی زنده است که به راه بی زمان ملتزم باشد. راه بی زمان روندی است که نظم را فقط از خود ما برمی آورد؛ این روند اکتسابی نیست، بلکه اگر ما بگذریم، خود روی می دهد.

alexander
برای یافتن راه بی زمان نخست باید کیفیت بی نام را بشناسیم. تلاش ما برای یافتن این کیفیت در زندگی خودمان، چیزی است که همه انسان ها بدنبال آنند و موضوع اصلی در ماجرای زندگی هر کسی است.
برای تعریف این کیفیت در بناها و شهرها، باید کار را با درک هویت هر فضا، که حاصل تکرار مستمر الگوهای خاصی از رویدادها در آن مکان است، آغاز نمود. الگوها اتم ها و مولکول های سازنده بناها و شهرها هستند که در فرهنگ و دوره ها متفاوت بوده و ممکن است مرده یا زنده باشند. الگوهای مرده و زنده را نیروهای درونی ما می سازند و هرچه تراکم الگوهای زنده در توده (اتاق، بنا یا شهر) فزونی یابند، در قالب کلی منسجم زنده تر و شاداب تر شده و صیانت نفس بیشتری را که همان کیفیت بی نام است، در خود جای می دهند. برای آنکه دوباره بسوی زبان الگویی مشترک و زنده راه بگشاییم، نخست باید بیاموزیم که الگوهای پرمایه و حیات بخش را چگونه کشف کنیم.
وقتی فهمیدیم کشف چگونه ممکن است، می توانیم در هر کار ساختمانی ای که برایمان پیش می آید زبانی برای خود بسازیم. ساختار این زبان حاصل شبکه روابط میان الگوهاست؛ و کل زبان بهمان اندازه زنده است که الگوهای تشکیل دهنده آن کل.
 معماری و راز جاودانگی- راه بی زمان ساختن، نویسنده: کریستوفر الکساندر
سرانجام، می توانیم این ساختار را به مقیاس کلی تر تعمیم دهیم: این همان دروازه راه است.
وقتی دروازه را ساختیم، می توانیم از آن بگذریم و قدم در راه بی زمان بگذاریم. بدین ترتیب، فضا تشخص می یابد. این روند از نوع افزودنی نیست که در آن تعدادی اجزا از پیش شکل یافته، در کنار هم قرار گیرند و کلی را بیافرینند، بلکه از نوع تحول و دگردیسی جنین است که در آن، کل بر اجزا مقدم است و اجزای خود را مرحله به مرحله بوجود می آورد. بنابراین، روند شکفتن مرحله ای بوده و پیشرفت کار به قوت مرحله ها بستگی دارد.
با سلسله ای از الگوهای منفرد، بناهایی منسجم با ماهیت طبیعت، بهمان سادگی شکل گیری جملات در ذهن، خود را سامان می دهند. بهمین ترتیب گروه های انسانی هم می توانند با تبعیت از زبان الگوی مشترک، بناهای خود را طراحی کنند، گویی همه یک ذهن دارند. وقتی بناها بدین صورت طراحی شد، می توان آنها را مستقیما و به وسیله چند نشان ساده برروی زمین ساخت؛ و این ساختن را نیز در درون زبانی مشترک، بی واسطه و فی البداهه، انجام داد. با اصلاح و تکمیل فعالیت های پیشین کم کم کلی بوجود می آید که تک تک فعالیت ها می توانند بزرگتر و پیچیده تر گردند و به آرامی کیفیت بی نام را پدید آورند. همچنان که کل شکل می گیرد، هویتی جاودانه به خود می گیرد؛ هویتی که تجسم کالبدی کیفیت بی نام در فضاهاست.
اما این راه کامل نمی شود مگر آنکه دروازه را پشت سر بگذاریم.
براستی هویت جاودانه دست آخر هیچ ربطی به زبان ندارد، زبان و روندهای مشتق شده از آن، تنها نظم بنیادین را عرضه می دارند که همان فطرت ماست. چیزی به ما نمی آموزند، بلکه فقط چیزی را که از پیش می دانستیم را به ما یادآوری می کنند.

پی نوشت:
برگرفته از کتاب: معماری و راز جاودانگی- راه بی زمان ساختن، نویسنده: کریستوفر الکساندر، مترجم: مهرداد قیومی بیدهندی

P تبلیغات
دانشگاه آزاد اسلامی واحد امارات در رشته کارشناسی ارشد شهرسازی دانشجو می پذیرد
 مسترکلاس تخصصی ژورنالیسم در حوزه شهر و معماری